رودولف اشتاینر دربارهٔ درامهای معمایی خود گفته است که آنها تمام جوهرهٔ آنتروپوسوفی را در خود دارند و اگر، به طور اتفاقی و بعید، فقط این درامها باقی بمانند، محتوای اساسی آنتروپوسوفی با این وجود حفظ خواهد شد.
این نمایشها، تصاویر قدرتمندی از فرآیندهای پیچیده تناسخ و کارما هستند. در آنها، ما به زندگی در چشمانداز زنده روح انسان هدایت میشویم، جایی که موجودات فراحسی در حال بافتن سرنوشت افراد هستند.
