مفاهیم ارتدکس امروزی از علم - یعنی از دانستن - بسیار محدود هستند؛ آنها به طور ضمنی یا غیرمستقیم فرض میکنند که تنها دانش ممکن، اگر وجود داشته باشد، دانش جهان فیزیکی است. اما کلید اصلی برای باز کردن دری که ریشه مشکلات و دشواریهای عصر ما در آن نهفته است، و بنابراین راه حل آنها، توانایی پاسخ کامل به این سؤال است: دانستن چیزی چیست؟ این سؤال در پایه و اساس علم معنوی قرار دارد. رودولف اشتاینر مدتها قبل از اینکه بتواند چنین سخنرانیهایی را ارائه دهد، ابتدا باید آن را برای خود حل میکرد و راه را برای دیگران نیز نشان میداد (مثلاً در فلسفه آزادی خود).
آثار و سخنان رودولف اشتاینر، که هنوز در مقایسه با ارزششان برای بشریت تا حد زیادی ناشناخته ماندهاند، همچنان راه را به سوی مسیری متفاوت نشان میدهند - راهی برای شناخت که تمامیت، وسعت و عمق زندگی و جهانهایی را که در آنها زندگی میکنیم در بر میگیرد. این شناخت - که به عبارت دیگر، علم است - علوم فیزیکی محدودترِ متخصصان فناوری و سایر متخصصان را نادیده نمیگیرد یا حتی با آنها در تضاد نیست، بلکه درک گستردهای از واقعیت ارائه میدهد که شامل تعامل عمیقتر با آن جنبههایی از تجربه ما نیز میشود که به ما گفته میشود فراتر از درک علم هستند. اما آیا حقیقت از طریق هنر قابل دسترسی نیست؟ آیا شعر و ادبیات، در واقع زیبایی و خرد هر زبان انسانی، دروازههایی نیستند که از طریق آنها میتوانیم حقایق را، هر ذره به همان اندازه واقعی (هرچند از مرتبهای متفاوت) از حقایقی که ممکن است از طریق میکروسکوپ درک کنیم، ببینیم؟
این سیزده سخنرانی بین ماه پنجم و نهم جنگ جهانی اول ارائه شده است. با توجه به ماهیت منقطع و تکهتکه این توالی، میتوان فرض کرد که سخنرانیها نمیتوانند یک کل منسجم و منسجم را ارائه دهند. اما اینطور نیست. رودولف اشتاینر چارچوب این مجموعه را به شیوهای مختصر اما مفصل در دو سخنرانی اول تعیین میکند و سپس در سخنرانیهای متوالی نشان میدهد که چگونه بر این اساس، بسیاری از جنبههای زندگی، حضور و فعالیتهای پنهان واقعیتها - و رویکردی - را که او در این چارچوب ایجاد کرده است، آشکار میکنند. در واقع، مشاهده قدرت توجه و حضور ذهن رودولف اشتاینر، فروتنانه است: دیدن اینکه چگونه، پس از یک وقفه قابل توجه، با همان لحن صدا و با تداومی بینقص، میتواند نیت اعلام شده خود را که همانا ارائه «نگاهی دقیق به چیزهایی است که سالها در نظر داشتهایم» است، انتخاب و توسعه دهد و در هم بیامیزد.
