زمین در حال مرگ و کیهان زنده، اثر رودولف اشتاینر، مجموعه آثار ۱۸۱ CW181

ساخت گوته‌آنوم - که توسط جمعی از مردم هفده کشور در حال جنگ انجام شده است - زمینه موضوعی سخنرانی‌ها را تشکیل می‌دهد. به عنوان مثال، رودولف اشتاینر در صحبت از دیوارهای ساختمان جدید، توضیح می‌دهد که چگونه اشکال آنها محدودکننده نیستند، بلکه بیانگر گشودگی به کیهان اطراف هستند. به همین ترتیب، نقوش حک شده بر روی طاق‌های ستون‌های چوبی، «نمادهای» ثابت نیستند، بلکه زنده و پیوسته در حال دگرگونی هستند. این مشاهدات در مباحث گسترده‌تر اشتاینر منعکس شده است. او از گسترش و تعمیق ارتباط ما با جهان و کیهان، فراتر رفتن از محدودیت‌ها و تعاریف محدود معمول خود برای مشارکت در «ارتباط با واقعیت‌های هستی» صحبت می‌کند. ما می‌توانیم این کار را، به عنوان مثال، با به اصطلاح «مردگان» انجام دهیم، کسانی که ارتباط با تفکر حسی را دشوار می‌دانند. رودولف اشتاینر توضیح می‌دهد که چگونه می‌توانیم با آنها ارتباط برقرار کنیم، زندگی خود را بسیار غنی کنیم و «تفاوت عظیمی در روح آنها ایجاد کنیم». تمایز بین نمادهای ثابت و نقوش زنده ما را به هسته آنتروپوسوفی می‌رساند، تلاشی که هرگز در قالب‌های راکد تفکر آرام نمی‌گیرد. بنابراین، اشتاینر در حوزه آموزش، درباره «سنجش بیرونی» دانش‌آموزان و مدل‌های خطی یادگیری شناختی هشدار می‌دهد.